Cute Variety Online

 
Happy 1800 DVD
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
พื้นที่โฆษณา

@ ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ Harddisk Notebook ราคาถูก ต้องที่ Kampcom.com เท่านั้น !! : Harddisk Notebook External Case IBM + Harddisk 60 GB , 80 GB ,100 GB ,120 GB ราคาถูก จัดส่งทั่วไทย !!
@ ติดต่อลงโฆษณา Text Link ราคาประหยัด Click
 
 
Member
Profile ของ samuraiKYO
samuraiKYO
 
Level : 900
 
ส่งจดหมายถึง ซา IP-address : 124.122.147.200

Love in a mist. 2



ร่างบอบบางของสาวหน้าสวยที่มณิตาลงทุนตั้งชื่อให้อย่างเก๋ไก๋ว่า “เสื่อม” เดินเตาะแตะมานั่งแหมะอยู่ที่ฟูกตรงหน้าของเขาเอง เธอสวมเสื้อยืดของเขา เอ่อ...เขาว่าตอนเขาใส่มัน...มันไม่ได้หลวมโครกอย่างนี้นะ! กางเกงเลมันก็... เฮ่อ...ช่างเถอะ ส่วนสูงของเธอมันต่างจากเขาลิบลับนี่

“เอ่อ..เสื้อผ้าที่สวมเมื่อกี้ ฉันพาดไว้ตรงที่ม้านั่งข้างนอกนะคะ ไม่รู้ว่าต้องเอาไว้ตรงไหน” มณิตาชี้นิ้วไปที่ตะกร้าหวายที่มีเสื้อผ้าของเขาบางชิ้นใส่อยู่ในนั้นเรียบร้อย เป็นอันว่าเธอต้องลุกขึ้นแล้วไปหยิบเสื้อผ้าที่ใช้แล้วมาใส่ที่เดียวกับเขาไปก่อน

“ผ้าเช็ดตัวน่ะ มีราวตากอยู่ข้างล่าง” เสียงของเขาดังขึ้น สองขาเลยต้องเดินลงเอาผ้าเช็ดตัวไปผึ่งอีกที

สายตาของเธอจ้องมองสายน้ำสีขุ่นข้างหน้า พื้นดินที่เธอเหยียบย่ำผ่านรองเท้าแตะราคาไม่กี่สิบบาทเปียกชื้น คงเป็นเพราะฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในช่วงหลายวันมานี้

สภาพอากาศที่เย็นนิดๆ เนื่องจากสถานที่ตรงนี้นั้นอยู่กลางป่า แถมยังฝนยังตกต่อเนื่องมาหลายวัน ไม่แปลกที่อากาศเมื่อเช้าจะเหมือนมีสายหมอกบางๆ และตอนนี้อากาศก็หนักไปทางเย็นชื้นด้วย เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เห็นแต่ความอึมครึมของเมฆฝน เฮ่อ...ดูท่าฝนจะตกอีกเป็นแน่

ภาพสาวร่างเล็กที่แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีหม่นนั้นทำเอามณิตาที่เดินออกมาที่ระเบียงหน้ากระท่อมถึงกับอึ้ง ไม่ใช่ว่าภาพที่มองนั้นสวยจนน่าตะลึงหรอกนะ โอเค...สวยน่ามองน่ะใช่ แต่ที่มากกว่านั้นก็คือ...

“...ธะ...เธอ...” เสียงนั้นเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางแผ่วเบา สิ่งที่เขามองเห็นมันพุ่งเข้ามาในสมองที่เคยบอบช้ำ

ภาพวูบวาบที่แทรกเข้ามาในความทรงจำ เขาเคยเป็นแบบนี้บ่อยๆ ตลอดระยะเวลาสองปีที่ความทรงจำหายไป บ่อยจนพอจะรับมืออาการเหล่านี้ได้ แต่ทุกครั้งมันก็ทำให้เขาเหงื่อออกเลยทีเดียว

เขาเคยเห็นภาพที่คล้ายคลึงนี้...ที่ไหน? เมื่อไหร่? ใช่เธอคนเดียวกันหรือเปล่า?

มณิตาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองจะขาดอากาศหายใจซะดื้อๆ สมองของเขาพยายามที่จะหาคำตอบ แต่จากที่ผ่านมาหลายครั้ง มันทำให้เขาบอกตัวเองในทันทีเลยว่า ต้องพยายามตัดภาพที่โผล่วูบวาบไปมานั้นออก ก่อนที่... แต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

“โอ้ย!” เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่มันก็ทำให้คนที่กำลังหันมาทางกระท่อมได้ยิน และเห็นเขากำลังทรุดตัวลงกับพื้น

“นี่คุณ!” สาวร่างบางวิ่งสุดกำลังขึ้นบนกระท่อมเมื่อเห็นท่าทางของมณิตา แต่ร่างกายของเธอก็ไม่สมประกอบนัก ทุกอย่างเลยดูเชื่องช้าไปซะหมด

“คุณ...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” มณิตาขมวดคิ้ว สองมือกุมขมับ เขาส่ายหน้ากับเธอช้าๆ “คุณ!”

“ไม่...ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ปวดหัวน่ะ”

“ไปนั่งที่เตียงก่อนดีกว่ามั้ย” เขาพยักหน้า ก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นตามแรงดึงของสาวร่างเล็กเพื่อไปที่ฟูกกลางห้องในกระท่อม

“ขอบใจ” มณิตาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา สาวร่างเล็กนั่งลงข้างกาย มือเล็กๆ ของเธอแตะที่ต้นแขนแข็งแรงส่งผ่านความห่วงใยให้อย่างเต็มที่ เมื่อเห็นอาการหน้าซีด และเจ็บปวดของเขา

มณิตาเปิดลิ้นชักที่โต๊ะหัวเตียง ถุงพลาสติกถูกค้นขึ้นมาก่อนมือสวยที่มีอาการสั่นสะท้านราวกับจับไข้นั้นจะล้วงเอากระปุกยาขนาดเล็กออกมาแล้วเปิด แน่นอนว่าเม็ดยาสีขาวสองเม็ดเล็กๆ นั้นทำเอาคนที่มองอาการทั้งหมดสนใจเป็นอย่างยิ่ง

มณิตาโยนยาใส่ปาก แล้วขยับไปหาเหยือกน้ำพลาสติกที่เขามักจะวางไว้ใกล้ๆที่นอนเสมอมาดื่มตาม

“คุณดูไม่ดีเลย” ใบหน้าซีดเผือดของเขาพยักช้าๆ

“เป็นอย่างนี้แหละ เวลาที่สมองพยายามนึกถึงอะไรสักอย่าง” คำตอบของเขาทำเอาเธอขมวดคิ้ว มณิตาเพียงแค่ยิ้มขื่นๆ ก่อนจะมองใบหน้าของเธอแล้วพูดต่อว่า...

“ฉันก็เป็นเหมือนกับเธอนั่นแหละ...ความจำเสื่อม” คำตอบของเขาทำเอาดวงตาสวยซึ้งนั้นสั่นไหวระริก มือที่แตะตรงต้นแขนแปรเปลี่ยนเป็นบีบแน่นขึ้นโดยที่ตัวเองไม่รู้สึกตัว กว่าจะได้สติก็เมื่อ อีกฝ่ายพูดนั่นแหละ

“จากที่จะปวดหัวฉันจะเจ็บแขนนะเสื่อม” ก็เพราะพูดจาอย่างนี้นี่สิ...

“คุณก็เสื่อมเหมือนกับฉันนั่นแหละ”

“เถียงจังนะคุณเสื่อมรุ่นน้อง” พออาการปวดหัวเริ่มทุเลา มณิตาก็ปากดีทันทีเลยเช่นกัน คุณเสื่อมรุ่นน้องตั้งใจจะเถียง ก็เป็นอันต้องพับโครงการเก็บ เพราะอีกฝ่ายดันตัดบทซะน่าหมั่นไส้

“ฉันปวดหัว จะนอนพัก... แล้วถ้าน้องเสื่อมอยากนอนก็ได้นะ ข้างๆ มีที่ว่าง ไม่ก็หาหนังสืออ่านละกัน แต่ขอแนะนำว่า อย่าไปไกลจากบ้านนี้นะ มันไม่ปลอดภัย” ไม่ต้องบอกเธอก็รู้ป่าเขาอย่างนี้...ความปลอดภัยคงหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

สายตาสวยหวาน อีกนัยหนึ่งมันก็ดูเย้ายวนให้สบตา กวาดตามองไปทั่วห้องอีกครั้ง จะอ่านหนังสือ เธอก็คิดว่าไม่ไหว เธออยากพักสายตามากกว่านี่น่า หรือว่ายามันออกฤทธิ์แล้ว...

“ขอนอนด้วยได้มั้ย” เสียงหวานใสนั้น ทำเอาคนที่หลับตาพริ้มอยู่กระตุกยิ้มบางๆ ก่อนจะคราง อืม เป็นเชิงอนุญาต

ร่างบางลุกมาอีกฝั่งของฟูกหนา ล้มตัวลงนอนหันหลังให้กับร่างสูงที่นอนยาวเหยียด มือข้างหนึ่งกดอยู่กับอกข้างซ้าย ภาพที่มณิตาหลับตายิ้มเมื่อกี้มันทำให้หัวใจของเธอสั่นรัว ไม่สิ! มันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเลยต่างหาก...

พระเจ้า!

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ถูกสายลมจากนอกหน้าต่างพัดโชยมาแตะที่ปลายจมูก ทำให้เธอเผลอสูดเข้าไปซะเต็มปอด... หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมอีก....

“ทำ...ทำไมคุณถึงความจำเสื่อมเหรอ?” เปลือกตาที่เหมือนปิดสนิทนั้นขยับเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนที่มณิตาจะถอนหายใจออกมา

“รถคว่ำน่ะ” เขาตอบด้วยเสียงราบเรียบ คนรอบกายของเขาบอกอย่างนั้นหรอกนะ

“รถคว่ำ?... คุณบาดเจ็บมากมั้ย?” เธอยังคงถามเสียงแผ่วเบาโดยที่ไม่หันมาทางคนที่นอนหงายลืมตามองหลังคากระเบื้องสีเทา

“ก็...หนักเหมือนกันนะ” มันไม่หนักเท่าตอนที่ตื่นมาแล้ว ไม่รู้จักผู้หญิงคนหนึ่งที่มองเขาราวกับจะขาดใจหรอก ผู้หญิงที่บอกกับเขาว่าเธอคือแม่ของเขา

ทุกอย่างรอบกายของเขา มีชื่อเรียกทุกอย่าง โต๊ะ เตียง เก้าอี้ เพดาน ดอกไม้ แม่ หรือเพื่อน ทุกคนต่างมีชื่อเรียก มีความทรงจำเกี่ยวข้องกับเขา...แต่เขาตอนนั้น เหมือนเด็กแรกเกิด ที่ทำได้เพียงมองทุกคน ว่างเปล่าแต่อึดอัด

“ตอนนี้คุณจำอะไรได้บ้างหรือเปล่า?” สายตาของเขายังคงจ้องอยู่ที่เดิม ก่อนจะตอบคำถาม...

“ไม่เรียกว่าจำได้หรอก เรียกว่าใส่เข้าไปใหม่มากกว่า” ก็ตามนั้นจริงๆ เขาพยายามอยู่หลายเดือน แต่ไม่มีท่าทีว่าจะจดจำอะไรได้เลย...ดังนั้นเขาจึงเลิกต่อต้าน เลิกงอแงที่จะรับฟังสิ่งที่คนรอบข้างบอกกล่าวกับเขา

เขามีมารดาชื่อ จริณษา เป็นข้าราชการครูบำนาญ บิดาเสียไปหลายปีแล้ว ทำงานอยู่ในบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ทั้งที่มารดาของเขาอยากให้เขาอยู่ที่แม่ฮ่องสอนมากกว่า แต่เขาก็เลือกที่จะไปอยู่กรุงเทพ

เขาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายโฆษณา โสด... ใช่เขาโสด แม้จะดูไม่น่าเชื่อสักหน่อย แต่คำบอกเล่าจากผู้หญิงมาดห้าวหาญที่มารดาบอกเขาว่าคือเพื่อนสนิทที่สุดของเขา ก็บอกเขาว่า ตัวเขาโสดจริงๆ เอ่อ...ลองส่องกระจกดู อายุ หน้าที่การงาน ไม่น่าเชื่อนะว่าเขาจะโสด! แต่เอาเถอะมันมีอะไรให้อึ้งมากกว่านั้น คือเพื่อนสนิทมาดห้าวของเขานั้น เป็นถึงน้องร้องร็อคเกอร์สาวที่กำลังร้อนแรงสุดๆ อันนั้นทำเอาเขายิ่งกว่าอึ้งไปเลยล่ะ

เขาไม่ได้กลับไปทำงานหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว... เพราะมารดาคงกอดขาของเขาไว้แน่ๆ หากเขาคิดจะกลับไป และเขาก็ไม่คิดจะกลับไปจริงๆ เขาไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย แม้จะได้รับการติดต่อจากบริษัทเดิมมาก็ตาม

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด หากจะพยายามคิดถึงเรื่องที่ตัวเองลืมไปแล้ว เขาเคยลองทำและสิ่งที่ได้รับคืนมา คืออาการปวดศีรษะ และอีกสารพัดอาการที่โผล่ตามมา โดยเฉพาะอาการซึมเซา

แต่นั่นก็ไม่ใช่สาเหตุหลักหรอก สิ่งที่คอยห้ามไม่ให้เขากลับไป นั่นก็คือเสียงเล็กๆ ที่ดังก้องในใจของเขาว่า “อย่ากลับไปที่นั่นอีก...ที่นั่นไม่ใช่ที่ของเขา อย่ากลับไปอีกเลย”

“ใส่เข้าไปใหม่?”

“ก็ฟังเรื่องจากคนรอบๆ ข้างไง”

“...คุณ...คุณ...จำอะไรไม่ได้มานานหรือยัง” มณิตายิ้มอ่อนๆ หันมามองร่างบางที่ยังคงนอนหันหลังให้เขาอยู่

“กว่าสองปีแล้วล่ะ”

“แล้ว...คุณ คุณกลัวมั้ย? ตอนที่จำอะไรไม่ได้” มณิตายิ้มอีก ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างที่หันหลังให้ หัวไหล่สั่นจนเห็นได้ชัดนั้นทำให้เขาเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่ไหล่บางนั้น

“เธอกลัวสินะ... ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่ต้องกลัวนะ” เสียงของเขาอ่อนโยน อ่อนโยนมากจริงๆ จนเธอเผลอพลิกกายมาเผชิญหน้ากับเขา จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เอ่อเต็มไปด้วยหยดน้ำตา

มณิตาเกลี่ยหยดน้ำตาเหล่านั้นออกไปปล่อยให้ร่างเล็กๆ นั้นขยับเข้ามาซุกกายในอ้อมกอดของเขา ฝ่ามือตบเบาๆ ที่กลางหลังของเธอเป็นเชิงปลอบโยน

“อย่ากลัวไปเลยนะ... เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกกว้างๆ ใบนี้หรอก อย่างน้อยๆ ตอนนี้ ฉันยังอยู่กับเธอ” เธอพยักหน้า ตวัดอ้อมแขนโอบกอดร่างที่กำลังปลอบประโลมเธออยู่ ภายในใจของเธอมีแต่คำว่า...

ขอโทษ...ขอโทษ!

“ถ้าวันนี้ฝนไม่ตก พรุ่งนี้เราก็เข้าเมืองได้ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาหมอ แล้วก็พาเธอไปแจ้งความไว้ด้วย เผื่อญาติของเธอตามหาอยู่ ไม่ต้องห่วงนะ...ไม่ต้อง...กัง...วล” เสียงของมณิตานั้นแผ่วลงเรื่อยๆ จนเงียบไป

เขาหลับไปเพราะฤทธิ์ยากดประสาทที่เจ้าตัวไม่ได้แตะต้องมานานมากแล้วถ้าไม่เพราะอาการปวดหัวกำเริบ เขาจะไม่แตะต้องมันเลย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถฝืนอาการง่วงได้ แม้จะรับรู้ถึงอาการแข็งขืนของร่างในอ้อมกอดก็ตาม...

ก็มันง่วงนี่นา...ตื่นมาค่อยว่ากันอีกทีนะเสื่อมนะ...



ส่วนสาวร่างเล็กที่นอนตัวเกร็งอยู่นั้น สมองของเธอก็ทำงานเร็วจี๋ทันที... เมื่อสักครู่ คุณเสื่อมรุ่นพี่บอกเธอว่ายังไงนะ...

จะพาเธอไปโรงพยาบาล แล้วก็ไปแจ้งความอย่างนั้นรึ...โอ้...ไม่นะ ไม่ ไม่ กรี๊ดดดด

ไม่ได้เด็ดขาด... เธอจะไปโรงพยาบาลไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งโรงพักยิ่งไปกันใหญ่ งานเข้าเธอแน่...แล้วอาจจะไม่ใช่เธอคนเดียวด้วยที่งานเข้า...

เธอต้องทำอะไรสักอย่าง...เธอไม่มีทางที่จะเข้าเมืองกับมณิตาแน่ๆ

ถึงตายก็ไม่ยอมลงจากเขาเด็ดขาด!

++++
แล้วทำไมเสื่อมรุ่นน้องไม่ไปกับเสื่อมรุ่นพี่ล่ะ? ไม่รู้...
ตอนนี้ซาน้อยเปื่อย...กินยานอนตื่นได้สักพัก เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้เอาลงให้ เลยเอามาลง...
ไปละ...




By : ซา'เคียว    Date : 25 May 2010 00:33    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 415600 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ ซา'เคียว ตั้งกระทู้ 157 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ ซา'เคียว ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 467051   ~~~~~~ ฮาโหลววววววววว~~~~~~~
 452157   ~~Night Stand~~ End in part.
 421174   NEW!!!! Up date นิยายเรื่อง The Perfect ของ พี่เอ ApirlHomme แฟนนิยายคลิ๊กด่วน!!!!
 415600   Love in a mist. 2
 415016   ~รักกันไว้เถิด~
 414304   Love in a mist. 1
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ ซา'เคียว เข้าร่วมตอบ ( ทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2553 ]   [ ปี 2554 ]   [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !

ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]


คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]


ผู้สนับสนุน : ร้านดอกไม้ | Directory | หวย สถิติหวย ตรวจหวย | งาน หางาน งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ งานสถานศึกษา
PHA HIV AIDS | Desktop Wallpaper | CheckDomain | รหัสไปรษณีย์ | Barbie | Lady | ทอมดี้
จตุคามรามเทพ | Karaoke Mobile MMS | เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์ทำอาหาร เกมส์แข่งรถ


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha