Cute Variety Online

 
พุทธทาสศึกษา:ศึกษาเพื่อสืบสานปณิธาน...พุทธทาส
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
พื้นที่โฆษณา

@ ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ Harddisk Notebook ราคาถูก ต้องที่ Kampcom.com เท่านั้น !! : Harddisk Notebook External Case IBM + Harddisk 60 GB , 80 GB ,100 GB ,120 GB ราคาถูก จัดส่งทั่วไทย !!
@ ติดต่อลงโฆษณา Text Link ราคาประหยัด Click
 
 
Member
Profile ของ samuraiKYO
samuraiKYO
 
Level : 900
 
ส่งจดหมายถึง ซา IP-address : 1.46.233.61

~~Night Stand~~ End in part.

Night Stand






ดวงตาหวานฉ่ำเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใส เมฆฝนที่ดูยังไงก็มืดทะมึน ไม่มีท่าทีว่าจะจางหายไป เม็ดฝนที่ตอนนี้โปรยปรายบางเบาลงมากแล้วจากตอนบ่าย แต่มันก็ไม่หยุดสักที

ไม่ชอบบรรยากาศเหงาๆ อย่างนี้เลยให้ตาย

มันเหงา!

ไม่ชอบ!

ริมฝีปากอิ่มสวยยู่เข้าหากัน ก่อนจะคลายออกพร้อมกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ตวัดสายตาหวานค้อนใส่ลมใส่ฝนอีกสักสองสามทีเถอะ.. วุ้ย! คนที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่ หนีไปเที่ยวญี่ปุ่นกันหมด...เหลือแต่เธอเฝ้าบ้านอยู่คนเดียว

อยากจะงอนฝน ทำได้ไหมเนี่ย? งอนคนที่บ้านด้วยแล้วกัน


แถม!



กวางเดินมาล้มตัวลงที่โซฟานุ่มสีเบจ ชันเข้าขึ้นแล้วตวัดแขนทั้งสองข้างกอดมันไว้หลวมๆ เกยคางไว้ราวกับว่าศีรษะมันหนักนักหนา

หัวไม่หนัก แต่หนักอกหนักใจ... เฮ่อ...

จะไปหาอะไรกินก็กลัวอ้วน...แง่งๆ อยากอาละวาด แต่ก็ขี้เกียจเก็บห้อง...

“โอ้ย...เบื่อ เบื่อจริงๆ นะ” เสียงนุ่มร้องบ่น พอจบประโยคทั้งห้องรับแขกก็เงียบกริบลงอีกครั้ง...

เงียบเกินไปแล้วจริงๆ ทำไมมหา’ลัยถึงไม่เปิดเรียนทุกวันนะ เธอคงสนุกว่านี้ถ้าได้อยู่นั่นในวันฝนตกแบบนี้...

“จะทำอะไรดีล่ะ” บ่นงึมงำ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้น มองนาฬิกาติดผนังเรือนสวยก็เพิ่งจะเห็นว่ามันเพิ่งจะห้าโมงเย็น...อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงสิบโมงเช้าพรุ่งนี้

ไม่ได้รักเรียนอะไรมากมายหรอก แต่ถ้าได้ไปมหา’ลัย เธอจะไม่เหงา

สองขาเดินไปที่ชั้นเก็บแผ่นซีดี ไล่สายตามองไปตามรายชื่อตัวเล็กๆ ตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจเลือกแผ่นซีดีออกมา แล้วยัดมันลงไปในเครื่องเล่น

ฟังเพลง...นอน... พอ...เลิกสนใจบรรยากาศบ้าๆ นี่ได้แล้ว ยัยกวาง

ถ้ารู้ว่ามันเหงาอย่างนี้ ตัดสินใจทุบหัวพี่รหัสแล้วลากมาทำมิดีมิร้าย ยัดข้อหาให้อีกฝ่ายรับผิดชอบเป็นแฟนของเธอก็ดี...

เอ่อ... เธอกำลังฟุ้งซ่าน?

ใช่แล้ว...อย่าสนใจความคิดนี้เลย...ลบๆ

ใบหน้าหวานสะบัดไปมาเพื่อพยายามไล่ความคิดเฉียดอาชญากรของตัวเอง เธอเป็นนักศึกษานิติศาสตร์นะ จะมาคิดเรื่องอย่างนี้ได้ยังไง

แต่ จริง พี่รหัสของเธอน่ะ หน้าตายั่วกิเลสจะตาย...แค่คิดก็เลือดกำเดาไหล

เอ่อ...จากอาชญากร ตอนนี้กวางข้ามไปเป็นพวกหื่นกามเรียบร้อย!

แต่ก็น่าเสียดาย พี่รหัสของเธอมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วนะสิ ได้ข่าวว่าเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่อีกมหา’ลัยหนึ่ง ชื่อ อุน

เอ่อ...น่าจะเจอกันเร็วกว่านี้อีกหน่อย...

กวางคิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะมาจบตรงที่คว้าเอาประมวลกฎหมายเล่มโตติดมือมาด้วย หย่อนกายลงที่โซฟาตัวโปรด กางประมวลออก ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว อ่านๆ ไปเถอะ!

แต่อ่านยังไม่ถึงห้านาทีเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น ทำให้ร่างสมส่วนต้องลุกไปกดมอนิเตอร์แล้วใบหน้าของคนที่กวางไม่คิดว่าจะได้เจอก็โผล่มาให้เห็น

“มาได้ไงเนี่ย”

“สวัสดีค่ะ ฉันมาหา กวางค่ะ” เสียงที่ดังผ่านมอร์นิเตอร์นั่นทำเอาเจ้าของชื่อคิ้วขมวด ก่อนจะกดรหัสเปิดประตูบ้านให้ร่างสูงที่มาเป็นแขกในวันฝนตกแบบนี้

“มาได้ไงน่ะพี่”

“เดินมา” ขอบคุณสำหรับคำตอบ

ร่างสูงที่อยู่ในชุดกางเกงสามส่วนเสื้อสีเข้มทับด้วยเสื้อแขนยาวสีดำมีฮู๊ดคลุมศีรษะเดินเข้ามาในบ้านของกวาง แต่ก็หยุดใกล้ๆ กับร่างสมส่วนที่มองเธอแบบงงๆ นั่นแหละ

“เอาเข้ามาได้มั้ย?” เสียงนุ่มนั้นถาม ยกเจ้าลูกหมาตัวเล็กขนสีดำพันธ์ปอมเปอร์เรเชี่ยนขึ้นเป็นเชิงถาม

“ดะ...ได้ ของใครน่ะ พี่ไปขโมยมาจากไหน” คำถามของกวางทำเอาร่างสูงอยากจะกระแทกร่มที่ยังไม่ได้หุบใส่หน้าหวานซะจริงๆ

“ของพี่เอง เก็บร่มให้หน่อยสิ” กวางพยักหน้า เอื้อมมือไปรับร่มมา

ปลายนิ้วมันแตะโดนกันเล็กน้อย แต่ไม่รู้ทำไม กวางกลับรู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสเบาๆ นั้น... ร่มคันสวยนั้นถูกเก็บในช่องเก็บร่มของบ้านก่อนที่กวางจะเดินนำแขกผู้มาเยือนเข้ามาที่ห้องรับแขก

“เดี๋ยวฉันไปเอาผ้ามาให้นะ” กวางพูด เมื่อมองเห็นร่างสูงนั้นเปียกมาใช่เล่นเหมือนกัน

“เอ่อ...เผื่อก๋วยจั๊บด้วยได้มั้ย?” กวางขมวดคิ้ว แต่เจ้าปอมหน้าสวยก็ถูกชูขึ้นเป็นคำตอบว่าหมายถึงใคร?

“อ่อ...ค่ะ รอเดี๋ยวนะ” กวางหมุนตัว วิ่งขึ้นชั้นสองปล่อยให้คนกับหมานั่งรอไปก่อน

ผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดสำหรับหนึ่งคน และผ้าเช็ดตัวสีเลืองอ่อนสำหรับหมา... โอเค... ดีนะที่ผ้าเช็ดตัวชิ้นหลังนี่กวางยังไม่ได้เอาไปทิ้ง ไม่อย่างนั้น ไอ้เจ้าหนูก๋วยจั๊บนั่นต้องสั่นหนาวแน่ๆ

แต่ไม่อยากจะเชื่อว่า เธอมีโอกาสได้เห็นผู้หญิงมาดห้าวคนนั้นอุ้มลูกหมาน่ารักขนาดนั้นด้วย... แค่บอกว่า คุณเธอเป็นเพื่อสนิทของพี่รหัสตัวเองก็ไม่อยากจะเชื่อแล้ว อาการเกิดโคม่าตอนที่ได้ยินว่า อีกฝ่ายเรียน คุรุศาสตร์ มันน่าเชื่อที่ไหนเล่า...

ผู้หญิงที่ชื่อ จูนนั่นน่ะนะ...

หน้าตาแบบนั้น นิสัยแบบนั้น... เป็นพวกนักฆ่าน่าจะเวิร์คกว่า...

แต่กวางก็ไม่ได้คิดมากอะไร เธอเดินลงมาจากชั้นสอง แต่ก็ต้องหยุดชะงักที่ชั้นลอยของบ้าน เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากห้องรับแขก พอชะโงกหน้าลงมาดูก็ได้ เห็นอะไรที่น่าจะเป็นเรื่องมหัศจรรย์สิ่งที่แปดของโลก

จูนที่ถอดเสื้อคลุมออกเหลือแต่เสื้อกล้ามสีกรมท่า กำลังนั่งเล่นกับเจ้าปอมสีดำกับพื้น ฟัดกันนัวจนไม่รู้ว่าไหนคนไหนหมาแล้ว...

ฝนตกทำให้คนเพี้ยนได้ขนาดนี้เลยหรือ?

“เอ่อ...พี่ นี่ค่ะผ้า”

“ขอบใจนะ”

“เฮ่ย นั่นของคนค่ะ อันนี้ของเจ้าตูบ”

“มันชื่อก๋วยจั๊บ” จูนแก้ ก่อนจะพาดผ้าเช็ดตัวสีขาวไว้กับไหล่ของตัวเอง แล้วเอาผ้าอีกชิ้นไปเช็ดให้เจ้าก๋วยจั๊บก่อน... เอ่อ...

“เดี๋ยวหวัดก็กินพี่ซะก่อนหรอก”

“เจ้านี่มันป่วยง่าย” เอิ่ม...

ช่างหัว!

กวางส่ายหน้า ก่อนจะเอาประมวลขึ้นมาอ่านต่อ ผ่านไป ห้านาทีก็แล้ว สิบนาทีก็แล้ว แต่ร่างสูงก็ไม่ยักจะเช็ดหัวให้ตัวเอง...

ฮึ้ย! เดี๋ยวตัวเองนั่นแหละที่จะไม่สบายน่ะ

เห็นว่าเคยช่วยติววิชาพื้นฐานให้เธอหลายตัวหรอกนะ

กวางขยับลุกขึ้น เดินที่หยุดที่ด้านหลังของจูนที่เอาแต่เช็ดขนให้กับเจ้าก๋วยจั๊บ ก่อนที่จะทรุดลงนั่งซ้อนด้านหลัง แล้วดึงเอาผ้าเช็ดตัวนั้นขึ้นเช็ดผมของอีกฝ่ายซะเอง

กวางพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็แค่ไม่กี่วินาที จูนก็เช็ดขนก๋วยจั๊บต่อ พร้อมกับฮึมฮำร้องเพลงไปตามเรื่อง...

“พี่จะอาบน้ำก็ได้นะถ้าเหนี่ยวตัวน่ะ”

“ไม่ล่ะ! เพิ่งอาบก่อนออกมา” จูนตอบ ก่อนจะปล่อยให้เจ้าก๋วยจั๊บวิ่งไปมาหลังจากกี่ขนแห้งแล้ว “เอาไว้ที่ไหน?” จูนถามยกผ้าที่ใช้เช็ดเจ้าก๋วยจั๊บขึ้น

กวางเลยตั้งลุกเอาผ้าทั้งสองชิ้นไปเก็บในห้องซักผ้า โดยไม่ลืมแยกตะกร้า ก็ลองลืมดูสิ... แม่ของเธอได้กระโดดงับคอเธอแน่

พอเดินกลับมาที่ห้องรับแขก ก็เห็นของแปลกอีกละ

จูนนอนยาวเหยียดกับพื้น โดยมีก๋วยจั๊บวิ่งไปวิ่งมา แหย่กันเล่น ร่างสูงคาบสติ๊กไว้ ก่อนจะยอมให้เจ้าลูกหมาสีดำกระโดดขึ้นทับอกแล้วคาบของกินไปแบบปากต่อปาก

โอ้...



บอกไปจะมีใครเชื่อบ้างเนี่ย?



กวางเดินกลับมานั่งที่โซฟา หยิบประมวลขึ้นมาอีกครั้ง สายตาเหลือบไปมองร่างสูงที่ยังคงนอนกลิ้งไปกลิ้งมากับพื้น เล่นกับเจ้าลูกหมาตัวเล็กโดยไม่สนใจสิ่งรอบตัว...

ถามว่า จูนมาหากวางทำไม?

คำตอบก็คือ...ไม่ทราบ!

กวางถอนหายใจ หลุบตาอ่านประมวลกฎหมายต่อ ก็ยังดีกว่าอยู่คนเดียวเงียบๆ ล่ะน่า อย่างน้อยๆ เสียงคนหัวเราะกับเสียงเจ้าลูกหมาตัวน้อยนั่นก็ทำให้กวางอมยิ้มได้ทุกๆ ห้านาที

แม้จะไม่เข้าใจก็เถอะว่าผู้หญิงคนนี้มาหาเธอทำไม?










สามทุ่ม

“เฮ้! อย่ามัวแต่เล่นสิก๋วยจั๊บ กินข้าวก่อน” เสียงจูนพยายามหลอกล่อให้เจ้าลูกหมาตัวน้อยจัดการมื้อเย็นที่อยู่ในมือทำให้กวางเงยหน้าขึ้นมามอง

เอาอาหารหมามาจากไหน?

แล้วก็ถึงบางอ้อ เมื่อเห็นกระเป๋าเป้ของจูนเปิดอยู่ มีถุงอาหารสำเร็จรูปยี่ห้อดังขนาดเล็กอยู่ด้วย

เตรียมพร้อมแฮะ...

แต่ก็ไม่มีจานใส่อาหาร ดังนั้นตอนนี้ฝ่ามือของจูนเลยต้องทำหน้าที่แทน....

“มันจะยอมกินเหรอพี่”

“กินน่ะกิน แต่มันห่วงเล่นมากกว่า เฮ้! ไม่กินเดี๋ยวจับโยนให้ไปตากฝนนะ” ขู่เข้าไป ดูเอาเถอะ เจ้าก๋วยจั๊บมันกลัวที่ไหนกัน

“ดูมันขี้เล่นจังเลยนะคะ” กวางพูด ไม่ใช่ชอบเล่นธรรมดาด้วย เล่นมากเกินไปด้วยซ้ำ ก็ตั้งแต่มาหลบฝนตอนเย็น จนตอนนี้ปาไปสามทุ่ม มันยังเล่นไม่หยุด

"เล่นเกินพิกัดน่ะสิ...วันๆ ทำอะไรบ้าง นอกจากจะเล่นแล้วก็กินน่ะ ก๋วยจั๊บ” จูนทำเสียงดุ แต่เจ้าตัวเล็กก็เห่า บ๊อกๆ น่ารัก ทำเอาเคืองไม่ลง

กวางขยับตัวย้ายมานั่งข้างๆ กับจูนบ้าง มองก๋วยจั๊บที่กระดิกหางไปมาอย่างเชิญชวนให้เล่นด้วย... ก่อนที่แม่สาวหน้าหวานจะยิ้มหวานใส่มัน

“มันน่ารักจริงๆนะเนี่ย”

“แหงล่ะ หลงกันทั้งบ้าน” จูนพูดยิ้มๆ ก่อนจะหยิบอาหารเม็ดไปจ่อที่ปาก แต่ก็โดนเมินจากเจ้าก๋วยจั๊บ ก่อนที่เจ้าตัวดีจะเดินดุ๊กดิ๊กมากระดิกหางตรงหน้าของกวาง...

“ฮ้า...ฉันมีเสน่ห์มากกว่าพี่ล่ะ” กวางยิ้มจนตาหยี ก่อนจะอุ้มก๋วยจั๊บขึ้นมาไว้บนตัก หยิบอาหารจากมือของจูนมาป้อน และแน่นอนว่า...

เจ้าก๋วยจั๊บมันกิน

ไอ้หมาทรยศ!

กวางหัวเราะร่าก่อนจะหยิบอาหารมาป้อนเรื่อยๆ อย่างสนุกสนาน บ้านของเธอไม่ได้เลี้ยงสัตว์อะไรเป็นพิเศษ เพราะกลัวเรื่องความผูกพันเกิดมันเจ็บป่วยหรือหนักกว่านั้น แล้วเสียมันไป เธอคงร้องไห้เป็นเผาเต่า... เลยตัดสินใจ อย่าเลี้ยง

“เธอชอบยัยจริงเหรอ?” คำถามผ่าโลกนั้นทำเอากวางสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองจูนทันทีและหลบสายตาอย่างรวดเร็ว...

เหวออออ... อะไรเนี่ย!

“อะไรกันเนี่ย?”

“ชอบจริงรึเปล่า?” จูนถามซ้ำใบหน้าจริงจัง ทำเอากวางเกร็งไปทั้งร่าง ใบหน้าขาวเนียนแดงซ่าน...เธอว่าเธอตบตาทุกคนได้แล้วนะ

“พี่พูดอะไรเนี่ย ฉันไม่รู้เรื่อง”

“ตาไม่ได้บอด เห็นอยู่ ตอบมาสิชอบจริงใช่มั้ย?” กวางตาโต... “จะแย่งแฟนคนอื่นเหรอ?”

“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ชอบพี่จริงขนาดนั้น แค่ปลื้ม” คำตอบของกวางทำเอาจูนกระตุกยิ้ม ก่อนจะหันไปเอาสติ๊กล่อเจ้าก๋วยจั๊บ

“แค่นั้นจริงเหรอ?”

“จริงสิ! พี่จริงเก่ง ฉันก็ปลื้ม แค่นั้น” ก็อาจจะมีบ้างนะที่นอกลู่นอกทาง แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดจะต้องไปเป็นมือที่สาม

“ดีแล้ว” คำพูดนั้นแผ่วเบา โดยที่เจ้าตัวไม่คิดว่าจะเงยหน้าขึ้นมามองกวางเลย เอาแต่แหย่ลูกหมาที่อยู่บนตักของกวาง...

อะไรกันเนี่ย...

“เอาน้ำมั้ย?” จูนเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่ค่ะ น้ำในตู้เย็น พี่ไปหยิบได้เลยค่ะ” กวางตอบ เธอไม่สะดวกที่จะลุกไปหรอก เพราะเจ้าก๋วยจั๊บมันกำลังยึดตักของเธอเป็นฐานทัพ

“พี่ถามเจ้าก๋วยจั๊บมันต่างหาก”

กึก...

+[]+

ตบตีรุ่นพี่เสียค่าปรับเท่าไหร่แล้วนะตอนนี้... ฮึ้ย!

จูนกระตุกยิ้มใส่กวางอีกแล้ว ก่อนจะลุกและเดินลิ่วไปที่ห้องครัว ทั้งที่นี่เป็นครั้งแรกที่เพื่อนสนิทของพี่รหัสเข้ามาในบ้านของเธอนะ แต่ทำไมรู้จักนั่นนี่ในบ้านของเธอดีเหลือเกิน เมื่อก่อนก็แค่มาส่งเธอบ้างแต่ก็ไม่เคยเข้ามานั่งๆ นอนๆ เล่นอย่างนี้....

ไม่นานจูนก็กลับมาโดนมีจานรองแก้วเล็กๆ ติดมือมาด้วย พร้อมกับขวดน้ำในมือ มือสวยวางจานรองนั้นกับพื้นแล้วเทน้ำลงไปทีละนิด ให้เจ้าก๋วยจั๊บเลียจนหมด แล้วค่อยเติมไปเรื่อยๆ จนเจ้าตัวแสบอิ่มนั่นแหละ เธอถึงลุกแล้วเอาของทุกอย่างไปไว้ในห้องครัว

ชักสงสัย...ว่าใครเป็นเจ้าของบ้าน?

ใครเป็นแขก...

กวางลุกขึ้นพาเจ้าก๋วยจั๊บมาเล่นที่โซฟาแทน เธอนอนเหยียดยาวบนซานุ่ม เอาก๋วยจั๊บวางไว้บนหน้าท้อง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เมื่อมันซุกหน้ากับอกของเธอ...สงสัยเล่นแบบนี้กับเจ้าของบ่อย

“ชอบเหรอ?”

“ก็ชอบค่ะ แต่เลี้ยงไม่เก่ง” กวางตอบร่างสูงที่มาหยุดยืนใกล้ๆ ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดนั่งกับพื้นติดกับโซฟาที่เธอนอนอยู่ แล้วยื่นหน้าเข้ามาแหย่ก๋วยจั๊บเล่น

“ไม่น่าเชื่อว่าพี่จะเลี้ยงหมาด้วย หน้าไม่ให้เลย” กวางพูดแล้วก็ขำ เมื่อเห็นอีกฝ่ายตวัดสายตาใส่ “แค่รู้ว่าพี่เรียนคุรุฯ ฉันก็ไม่อยากเชื่อแล้ว” เสียงจิ๊ปากเบาๆ นั้นยิ่งทำให้กวางขำหนักไปอีก จนเจ้าก๋วยจั๊บดุ๊กดิ๊กไปมา

“กัดเลยก๋วยจั๊บ ยัยนี่ว่าแม่” สรรพนามที่จูนใช้กับเจ้าลูกหมาตัวน้อยนั้นทำเอาดวงตาหวานเลิกโตขึ้น ริมฝีปากห่อเข้าหากัน ก่อนจะฉีกยิ้มและหัวเราะสนุก ยิ่งเมื่อได้เห็นเจ้าก๋วยจั๊บเอาขาหน้ายกขึ้นแตะที่ใบหน้าของจูน เธอก็ยิ่งระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“มันน่ารักจริงๆ นะเนี่ย” กวางชมเปาะ ก่อนจะอุ้มก๋วยจั๊บขึ้นแล้วจูบมันเบาๆ

“แกได้อดขนมแน่ ก๋วยจั๊บ” อย่าได้กลัว จูนใจร้ายได้ไม่นานหรอก...







ทั้งสองนั่งแกล้งเจ้าลุกหมาเล่นจนเสียงนาฬิกาที่ผนังห้องรับแขกดังขึ้น สายตาทั้งสองคู่จดจ้องไปที่เดียวกันอย่างไม่ต้องนัดหมายเลยล่ะ

“ห้าทุ่มแล้วเหรอ?”

“พี่จะกลับยังไงล่ะเนี่ย?” กวางร้อง มองไปนอกตัวบ้าน ความมืดสนิทนั้นไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น แถมเสียงฟ้าร้องและสายฝนก็ยังคงความรุนแรงได้อย่างน่าสยอง...

“รอฝนซาก่อน”

“พรุ่งนี้จะหยุดหรือเปล่าไม่รู้” กวางว่า...ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ส่งเจ้าก๋วยจั๊บให้กับจูน... “ว่าแต่พี่ยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าพี่มาหาฉันทำไม?”

คิดถึง... อยากเจอ...

ถ้าตอบไปอย่างนี้ กวางจะว่ายังไงล่ะ

ไม่ใช่อะไรที่คนอย่างจูนจะพูดด้วยสิ

“เจ้าก๋วยจั๊บมันขี้เบื่อน่ะ พามาเล่นกับจริงจนเบื่อแล้ว เลยแวะมาหาเธอ”

ขอบคุณ!

กวางตีหน้ายักษ์ใส่ทันที ก่อนจะลุกพรวดขึ้น...

“ฉันไม่ใช่ของเล่นของเจ้าก๋วยจั๊บนะ” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าหนีขึ้นไปที่ชั้นลอยของบ้าน โดยมีสายตาของจูนมองตาม

ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนที่ใบหน้าสวยจัดจะซบลงกับโซฟาที่กวางนอนก่อนหน้านี้ เหลือบสายตามองเจ้าก๋วยจั๊บที่นั่งหน้าเชิ่ดใส่

นิสัยเหมือนใครวะ?

“ไปง้อให้หน่อยสิ...” ว่าแล้วก็เขี่ยนิ้วที่หน้าของเจ้าตัวเล็ก แต่มันก็ดันมางับปลายนิ้วของเธอซะอย่างนั้น ราวกับจะบอกว่า

ตอนพูดไม่คิด ทีอย่างนี้มานั่งเฉา








กวางเดินหน้ายุ่งมาหยุดที่ชั้นหนังสือบนชั้นลอย เลือกหนังสืออ่านเล่นมาหนึ่งเล่ม ก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งที่เบาะนอนขนาดห้าฟุต มันดูเหมือนเตียงมากกว่าเบาะนั่งแล้วล่ะสำหรับกวาง เพราะวันดีคืนดี เธอก็นอนกลิ้งตรงนี้จนหลับไปทั้งคืนก็มี... แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญ

เพราะตอนนี้...

งอน!

พูดมาได้ว่าเจ้าก๋วยจั๊บเบื่อเล่นกับจริงเลยแวะพามาเล่นกับเธอแทน...

แวะอะไรเล่า... ถึงจะซื่อๆ ใสๆ แต่เธอไม่ได้โง่นะ บ้านของพี่จริงน่ะคนละฝั่งกับบ้านของเธอเลยด้วยซ้ำ บอกว่าตั้งใจมาหายังน่าเชื่อกว่า ผ่านมาแล้วแวะหรอก!

“นิสัยไม่ดี” ก็ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกนั่นแหละ

คนอะไรไม่ค่อยจะพูดจะจากับเธอ ที่กับคนอื่นละเม้าท์กันกระจุยกระจาย พอเห็นเธอปุ๊บเงียบปั๊บ เอาแต่จ้องๆ ๆ จะจ้องให้ได้โล่เลยหรือไงก็ไม่รู้...

“คนประหลาด”

บ๊อกๆ

เสียงเล็กๆ นั่นมันเรียกร้องความสนใจของกวางได้ดี ร่างสมส่วนพยุงตัวลุกขึ้นเมื่อก๋วยจั๊บมันพันแข่งพันขาอยู่ ฝ่ามือสวยทั้งสองประคองร่างเล็กๆ ของมันไว้ ก่อนจะยกชูขึ้นเสมอสายตา ทำหน้างอนใส่ ราวกับจะฝากส่งไปให้เจ้าของ

“แม่ของแกน่ะนิสัยไม่ดี ปากเสียปากร้าย เอาแต่ใจด้วย...”

“ขี้นินทา” กวางตาโต...สมองประมวลผลเร็วจี๋...

เจ้าก๋วยจั๊บพูดกับเธอเหรอ?

ก๋วยจั๊บพูดได้?

หมาพูดได้?

ซะเมื่อไหร่เล่า?

เสียงนั้นมันดังจากข้างตัวของกวางต่างหาก พอหันไปมองร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กับเธอแล้ว... แต่... ชิดไปหรือเปล่า เล่นเบียดซะไหล่ชนไหล่เลยนะ

“ฉันพูดความจริงนี่” กวางทำหน้ามู่ทู่ ก่อนจะกอดก๋วยจั๊บแนบอก “พี่ทำอย่างกับไม่ชอบหน้าฉันอย่างนั้นแหละ” มันเป็นความจริง พอเห็นหน้าเธอ อีกฝ่ายก็เมินบ้าง ทำเป็นมองไม่เห็นบ้าง โผล่มาที่บ้านก็ใช้หมาเป็นข้ออ้าง...ชิส์!

“ใครบอกว่าไม่ชอบ?”

“ฉันก็คิดของฉันเองได้น่า... หยักสมองก็พอมีอยู่หรอก” กวางว่า ก่อนจะจุ๊บเบาๆ ที่หัวของก๋วยจั๊บ

ทำไมเจ้าของไม่น่ารักอย่างหมาบ้างนะ...

“ไม่ได้ไม่ชอบสักหน่อย” จูนพูด แต่กวางก็ไม่สนใจ อารมณ์นี้ งอน อย่างไร้เหตุผล

จูนมองภาพคนขี้งอนที่ทำเมินคำพูดของเธอคลอเคลียใบหน้ากับไอ้หมาตัวแสบที่แปรพรรคเรียบร้อย เป็นมาตั้งแต่ตอนไหนนะ...ที่คอยแอบมองรุ่นน้องของเพื่อนสนิทคนนี้...

ตั้งแต่ได้รู้จักนั่นแหละมั้ง...

แค่ทำตัวไม่ถูก... ไม่รู้จะเข้าหายังไง? ไม่รู้ว่าจะชวนคุยอะไร? เขิน?

ใช่...มันเขิน...

อย่างวันนี้ก็เหมือนกัน หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับจริงแล้วรู้ว่ากวางอยู่คนเดียว พอรู้ตัวก็อุ้มเจ้าก๋วยจั๊บออกจากบ้าน นั่งรถมาหา...แค่คิดว่า ยัยนี่อยู่ตามลำพังในวันฝนตกคงเหงา...

แค่นั้นจริงๆ

“เอาแต่เมินใส่ฉัน คุยก็ไม่ค่อยคุย จะให้ฉันคิดยังไง? วันนี้พี่ก็มาหาฉัน แต่คุยกับฉันไม่กี่คำ...ฉันไม่เข้าใจพี่สักนิด ยากกว่าประมวลฯ ซะอีก” กวางบ่นอุบอิบ...

เธอปลื้มพี่จริงก็จริง... แต่จริงๆ ความรู้สึกข้างในใจ เจ้าตัวย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจนั่นแหละ...

ต่อให้บอกว่าไม่ชอบๆ เหม็นขี้หน้าแค่ไหน...

แต่กลับมองตามแผ่นหลังของเธอเสมอ... น้อยใจเวลาที่เธอไม่สนใจ แอบดีใจเวลาเธอมองสบตา...

เรื่องแค่นี้กวางรู้ดีน่า...ว่ามันเป็นเพราะอะไร?...

ปลื้มพี่จริงแล้วไง... ก็ชอบพี่จูนมากกว่านี่...

กวางหันไปค้อนใส่รุ่นพี่ที่นั่งมองหน้าเธอเงียบๆ ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น พูดขนาดนี้แล้วแท้ๆ อธิบายมาสักนิดสิ... อยากตะโกนใส่หน้า แต่ก็ไม่กล้า เลยได้แต่จุ๊บหัวเจ้าก๋วยจั๊บซ้ำๆ

“เลิกจูบก๋วยจั๊บได้แล้ว” จูนว่า ก่อนจะดึงก๋วยจั๊บออกจากอ้อมกอดของกวาง แล้วโยนมันลงไปกับพื้น ทำเอาเจ้ามาน้อยหันมาเห่าใส่อย่างอารมณ์เสีย

“พี่!” กวางเสียงดัง แต่ก็แค่นั้น

“อิจฉา...ไม่รู้รึไง จูบมันอยู่ได้”

ดวงตาหวานเบิ่งโต เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก่อนจะอึ้งเพราะใบหน้าสวยคมนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะ...

จูบริมฝีปากอิ่มสวยของเธอเบาๆ

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงหัวใจเต้นระรัวจนก้องไปทั้งหู ทั้งที่แค่ริมฝีปากแตะกันเบาๆ เท่านั้น ไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ แม้อีกฝ่ายจะถอนใบหน้าออกห่าง แต่กวางก็ยังคงรู้สึกเหมือนร่างจะระเบิด...

พี่...

ริมฝีปากที่ขยับเบาๆ แต่ไร้ซึ่งเสียงออกมานั้น ทำให้จูนมองมันนิ่งๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ อีกครั้ง

เธอรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในไม่กี่วินาทีต่อจากนี้ รู้ว่า มันอาจจะไม่ใช่แต่ริมฝีปากแตะกันอย่างเมื่อสักครู่ แต่กวางก็ไม่หลบ ดวงตาหวานฉ่ำปิดลงช้าๆ เผยอริมฝีปากน้อยๆ

ทำเอาจูนแทบคลั่ง....

ไม่รู้เลยสินะว่าภายใต้ใบหน้าที่เฉยชาไม่สนใจอะไรนั้น มันซ้อนพายุที่กำลังโหมกระหน่ำแค่ไหน...

ฝ่ามือยกขึ้นสัมผัสแก้มขาวเนียนที่แดงระเรื่อนั้นอย่างเบามือ ก่อนจะแนบริมฝีปากประทับลงไป ขยับหยอกเย้าเบาๆ ขบเม้มริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างห้ามใจไม่ได้...

ปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามา ดูดกลืนความหวานอย่างเชื่องช้า อ้อมกอดตวัดรัดร่างของอีกฝ่ายไว้ให้สมกับที่เฝ้ามองมานาน... ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังผ่านเสื้อยืดราวกับกำลังโอ้โลมให้คล้อยตามมากยิ่งขึ้น...


แต่...




เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น ทำเอาทั้งสองร่างสะดุ้งเฮือก แถมด้วยอาการผวาเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงสว่างภายในบ้านดับวูบ...

เจ้าก๋วยจั๊บกระโดดดึ๋งขึ้นมาซุกบนตักของเจ้านายอย่างรวดเร็ว... บ้านทั้งบ้านตกอยู่ในความมืด และเงียบ...กริบ

“ฟะ...ฟ้าผ่า” กวางเสียงสั่น ซุกตัวกับอ้อมกอดของจูน...

“ไฟดับด้วย” จูนพูด... มองแสงแปลบปลาบจากด้านนอก... “กลัวฟ้าผ่าเหรอ?” กวางส่ายหน้ากับซอกคอของอีกฝ่าย ตอบสียงอู้อี้ว่า

“แค่ตกใจค่ะ”

“อืม...” เสียงหงุงหงิงของเจ้าก๋วยจั๊บ ทำให้จูนต้องลูบหัวปลอบเจ้าหมาตัวน้อยนั้น... เฮ่อ... น้องชายของเธอเลือกซื้อหมาได้เหมือนคนในอ้อมกอดของเธอซะจริงๆ

ต้องขอบคุณใครกันวะ...ระหว่างคนออกตังค์อย่างเธอ กับคนเลือกอย่างน้องชาย

“มันกลัวเหรอ?”

“แค่ตกใจน่ะ เหมือนเธอนั่นแหละ”

“ฉันไม่ใช่หมานะ” จูนยิ้มชอบใจ กับเสียงกระเง้ากระงอดนั้น ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้านบนเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมาเตะสายตา

“นั่นใครทำไว้น่ะ” กวางมองเพดานบ้าง...ก่อนจะยิ้ม

“ฉันเอง...นานแล้วล่ะ”

ดาวเรืองแสงนับร้อยๆ ดวงที่ทั้งติดทั้งห้อยอยู่เหนือศีรษะ กำลังแข่งกังเรืองแสงออกมา ทำเอาสองคนกับหนึ่งหมามองกันตาแป๋ว...

“สงสัยไฟคงดับอีกสักพักใหญ่ๆ” กวางบ่นงึมงับ แต่สำหรับจูน จะติดหรือดับก็ไม่ใช่ปัญหาของเธอสักนิด..




“...อีกได้มั้ย” กวางมัวแต่มองดาวเรืองแสงเพลินจนได้ยินไม่ชัด เธอจึงหันมามองใบหน้าของจูนที่อยู่ห่างแค่คืบ....

“อะไร..นะคะ” กวางถามด้วยอาการไม่ปรกติเมื่อได้สบตากับอีกฝ่าย...

แสงแปลบปลาบของสายฟ้า มันทำให้เธอพอจะเห็นอะไรได้บ้าง.. สายตาของจูนเหมือนกำลังจะดูดเธอเข้าไป...ไร้ซึ่งกำลังจะต้านทาน




“จูบ...อีกได้มั้ย?” ได้หรือเปล่าไม่รู้...รู้แต่ว่า...

กวางเป็นฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้าไปหา และจูบอีกฝ่ายก่อน...

แค่นี้ก็พอแล้ว...สำหรับคำตอบ...

เปลือกตาปิดสนิท ไม่รับรู้ถึงแสงวูบวาบภายนอกแล้ว ร่างสองร่างกอดรัดกันแนบชิด ก่อนจะค่อยๆ เอนลงจนแผ่นหลังสัมผัสกับเบาะนุ่ม โดยที่ไม่ยอมผละจูบออกจากกันเลย

ปลายลิ้นตวัดเชยชิม ดูดกลืนความหวานฉ่ำจนมากแค่ไหนก็ไม่พอ สองร่างนัวเนียกันจนแยกจากกันไม่ได้... ความลุ่มหลงกำลังปั่นป่วนซะจนโงหัวไม่ขึ้น...

ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดที่เป็นอุปสรรค และทันทีที่ได้สัมผัสผิวเนียนนั้นก็ทำเอาถึงกับครางในลำคออย่างพึงพอใจ...

กวางสะดุ้งน้อยๆ เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวนั้นลูบไล้ไปตามอกของเธอ มันวูบวาบซะจนเธอร้อนไปทั้งตัว ไหนจะริมฝีปากที่ซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธออีก

“พี่...พี่คะ” เสียงหวานแผ่วๆ นั้นทำเอาหัวใจของจูนแทบขาด เธอผละออกจากความหอมตรงหน้า สบตากับดวงตาหวานฉ่ำท่ามกลางความมืด...

“อย่ามากกว่านี้นะคะ” กวางอ้อน ฝ่ามือจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ “นะคะ” เสียงหวานยังเว้าวอนทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกไม่เป็นจังหวะ ซบหน้าลงกับซอกคอหอมหายใจแรงๆ ราวกับพยายามจะหักห้ามใจตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ดึงฝ่ามือของตัวเองออกจากเรือนร่างเย้ายวนนั้น

จูนพยายามห้ามอกห้ามใจตัวเอง ทั้งที่ตอนนี้ ร่างทั้งร่างราวกับจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ แต่ร่างใต้อาณัติคงไม่รู้สินะ ว่าเธอทรมานแค่ไหน...

“อย่าโกรธนะ” กวางกระซิบเสียงแผ่ว ยกฝ่ามือขึ้นลูบไล้หัวไหล่ของอีกฝ่ายช้าๆ อย่างเอาใจ ก่อนจะวกมาที่หัวไหล่

ไม่รู้เลยซินะ ว่าการกระทำแบบนี้น่ะมันทำให้ไอ้คนที่แทบจะคลั่งตรงนี้มันทรมานแค่ไหน

ข้อมือของกวางถูกยืดด้วยมือของอีกฝ่าย ก่อนจะถูกรั้งให้ขึ้นไปโอบรอบคอ และถูกช่วงชิงจูบอีกครั้งราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังกระหายอย่างหนัก และเธอก็คือบ่อน้ำที่กำลังให้ชีวิตกับอีกฝ่าย

“ฮื้อ...” จูนครางอย่างขัดใจ เมื่ออยู่ๆ ก็โดยขัดจังหวะเพราะวัตถุนิ่มๆ หนืดๆ ที่แก้มของตัวเอง พอผงกหัวขึ้นมาก็โดน

ป๊าบ!!! เข้าที่ปาก...

“ก๋วยจั๊บ! ไอ้หมาบ้าเอ้ย!” จูนสบถอย่างหงุดหงิด แต่เจ้าตัวเล็กก็ใช่จะสนใจ เห่าบ๊อกๆ ใส่หน้าเจ้าของซะอย่างนั้น

กวางหัวเราะออกมา ขำทั้งหมาทั้งเจ้าของ ที่ทำท่าเป็นปฏิปักษ์กันอย่างเห็นได้ชัด...

“ลงไปอยู่ข้างล่างเดี๋ยวนี้” จูนสั่งเสียงเข้ม แต่...

แต่... เจ้าก๋วยจั๊บกลับเห่าใส่อีก แถมยังพยายามเบียดจะมานอนบนอกของกวางให้ได้

“เฮ้ย! ไอ้บ้านี่” จูนขยับกายลุกขึ้น อุ้มก๋วยจั๊บลงไปวางกับพื้นด้านล่าง ก่อนจะชี้หน้าเป็นคำสั่ง

“ห้ามขึ้นมา ไม่งั้นอดของกินเล่น”

แต้มันดันเห่ากลับอีก

“พูดจริง ห้ามเถียง” กวางขำจนตัวงอ เมื่อเห็นท่าทางของจูนกับก๋วยจั๊บ

อะไรกันเนี่ย...

“ไม่ขำเลยนะ” จูนพูดเสียงเข้มกับกวาง พร้อมกับหมุนตัวขึ้นคร่อมร่างของอีกฝ่าย

“ก็...น่ารัก” กวางได้ยินเสียงจิ๊ปากของร่างสูง พร้อมๆ กับความจั๊กจี้ที่ต้นคอ

“ไม่เอาซี้ อย่าแกล้ง”

“ก๋วยจั๊บ!” เสียงดังลั่นนั้น ทำเอากวางรู้ได้ทันทีว่าไอ้อาการจั๊กจี้นั้นไม่ได้มาจากร่างสูงแน่ๆ เธอหันขวับไปก็เจอกับลิ้นเปียกๆ ของเจ้าตัวเล็กป้ายเข้าที่ปลายจมูกจังๆ

“อ๋ายยยย”

“มากไปแล้ว ปีนเกลียวใช่มั้ย? ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนนะแก..ก้างขวางคอ จะเป็นศัตรูกับแม่แกใช่มั้ย ไอ้หมาแสบ!” จูนบ่น พร้อมกับอุ้มเจ้าก๋วยจั๊บมาฟัดอย่างที่มันชอบนั่นแหละ คราวนี้ได้เฮฮากันทั้งบ้าน ทั้งเสียงคนเสียงหมา...





ผ่านไปเกือบชั่วโมงนั่นแหละกว่าสงครามจะสงบ

จูนนอนแผ่หมดแรงอยู่กลางเบาะ บนตัวของเธอมีเจ้าก๋วยจั๊บนอนหมดแรงอยู่ไม่ต่างกัน... แขนข้างหนึ่งของร่างสูงถูกกวางยึดเป็นหมอน อ้อมแขนพาดผ่านร่างของเธอและกอดราวกับว่าเป็นหมอนข้าง

แต่จูนไม่ได้ว่าอะไร ตรงข้าม...

เธอยินยอมที่จะเป็น หากว่า...ได้เป็นที่รักของกวาง...

หน้าผากมนถูกประทับด้วยจูบเบาๆ พร้อมกับคำพูดเบาหวิว แต่กลับทำให้กีกวางอมยิ้มจนปวดแก้ม...

“ฝันหวานนะกวาง”


:::


:::


:::

:::

:::


:::

กวางขมวดคิ้ว หลับตาปี๋ พยายามปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในตัวบ้าน ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เมื่อคืนเธอนอนที่เบาะนี้ทั้งคืนอีกแล้ว....แต่คราวนี้ไม่ได้นอนคนเดียวนะ

ใบหน้าหวานที่ออกจะงัวเงียสักนิดหันไปมองข้างๆ กาย แต่กลับมีแต่ความว่างเปล่าเหลือไว้...

ตื่นแล้ว? แล้วไปไหน? กลับแล้วเหรอ?

กวางสะบัดหน้าไปมาก่อนจะยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากอิ่มของตัวเอง แล้วก็ยิ้มอย่างเขินอาย...

เมื่อคืนนี้...

จูบ...

“โอ้ย...เขิน” กวางล้มลงกลิ้งไปกลิ้งมา รู้สึกร้อนไปทั้งตัว เพียงแค่คิดถึงจูบเมื่อคืนที่ผ่านมา...

เธอจูบกับจูน...

จูบกับจูนแล้ว...




“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” ซาด์วนี้ไม่ใช่เสียงของกวางแน่นอน

แต่มันก็ดังไปทั่วบ้านของเธอ ทำเอาร่างสมส่วนเด้งลุกขึ้นนั่ง วิ่งไปชะโงกใบหน้ามองมายังชั้นล่าง ก็ได้เห็นแม่ของเธอยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องรับแขก มีพ่อวิ่งวุ่นไปทั่ว

กวางสาวเท้าลงมา พอได้เห็นสภาพบ้านก็แทบทรุด

โทรทัศน์ เครื่องเสียง เครื่องใช้ไฟฟ้า... ของสะสมของพ่อ สารพัดของมีค่า หายไปหมด...

บ้านถูกยกเค้า?

ไม่ต้องสงสัยแล้ว...

“ใครทำ” กวางทรุดลงนั่งกับบันใด มองพ่อที่กำลังโทรแจ้งความ แม่ไล่เช็คของไปทั่ว

เมื่อวานเธออยู่บ้านทั้งวัน ไม่มีอะไรผิดปรกตินี่...จะมีคนมาหาก็แค่...

จูน...



หรือว่า...



ยัยนั่น...



ไม่...




อ้ากกกกกกกกกกก...




“ยัยหัวขโมย”

:::

:::


:::



::::


:::

:::

:::


“ไม่!”

พรวด!

กวางหอบลมหายใจถี่ยิบ ราวกับคนวิ่งมาสักสิบกิโลเมตรแบบไม่หยุดพัก ก่อนจะได้ทำอะไรมากกว่านั้น ร่างสมส่วนของเธอลุกพรวดขึ้นหมุนรอบตัวสามร้อยหกสิบองศา ไม่มีใครอยู่บนนี้ ไม่ถึงสองวินาทีก็วิ่งพรวดลงมาชั้นล่าง สอดส่องไปทุกตารางเมตร...

ปรกติ!

โทรทัศน์ เครื่องเสียง เครื่องใช้ไฟฟ้า ของสะสม ของมีค่า ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม ไม่เคลื่อนย้าย

เธอถึงกับผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก ทรุดตัวลงนั่งกับโซฟาราวกับคนหมดแรง... หลับตานิ่ง...

เธอฝัน?

ฝันว่าโดนยกเค้าบ้าน หรือฝันว่าจูนมาหาล่ะ อันไหนคือความจริงกันแน่เนี่ย!

โอ้ยยยย...

เกลียดความเอ๋อของตัวเองจริงๆ



...









หลังจากที่นั่งตั้งสติอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง กวางก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวไปมหา’ลัย ดีนะวันนี้ฝนไม่ตก แต่ถึงอย่างนั้นอากาศมันก็ยังคงขมุกขมัวอยู่...

เฮ่อ...ไม่ชอบบรรยากาศอย่างนี้เลย..

สองขาก้าวออกจากบ้านโดยไม่ลืมเช็คประตู หน้าต่างบ้านให้เรียบร้อย ความฝันเมื่อเช้ามันทำเอากวางจิตตกน่ะสิ

“เฮ่อ...” กวางถอนหายใจออกมาอย่างนึกเซ็ง ยิ่งคิดถึงเรื่องความฝัน ก็ทำให้รู้สึก เซ็ง ปนเสียดาย...

สรุปตอนนี้ก็ยังไม่รู้ตัวว่าอันไหนฝัน อันไปจริง...

จนกระทั้ง....





เอี๊ยด!

บ๊อกๆ

เสียงเห่าเล็กๆ นั่นทำเอากวางรีบเงยหน้าขึ้นมา เจ้าตัวเล็กขนสวยสีดำสนิทกำลังกระดิกหางใส่เธอทั้งที่ยังอยู่ในตะกร้าหน้าจักรยานคันสวย โดยมีสารภีสุดเท่กำลังมองเธออยู่

“เดี๋ยวก็สายหรอก” กวางยิ้มแป้น ก่อนจะรีบเดินขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน สองมือจับชายเสื้อคลุมแขนยาวของอีกฝ่ายไว้แน่น

จักรยานคันเล็กแล่นไปข้างหน้า... คนปั่นก็อมยิ้มไปเหอะ คนซ้อนท้ายก็หน้าร้อนฉ่า เพียงแค่คิดว่า ถ้าเมื่อคืนไม่ใช่ฝัน แสดงว่า...

เรื่องจูบ...

เอ้ยยยย...

ไหนจะตื่นแต่เช้ากลับบ้าน แล้วย้อนกลับมารับเธอด้วยเนี่ย...

ฉันคิดลึกได้หรือเปล่า?

กวางขยับตัวลุกขึ้นยืน สองมือจับไหล่ของร่างสูงที่กำลังปล่อยให้รถวิ่งฉิวลงเนินเตี้ยๆ ตรงหน้า สายลมปะทะเข้ากับใบหน้าหวาน แต่ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มสดใสจางหาย

“พี่กลับไปตอนไหน”

“ไม่ได้ดูนาฬิกา แต่ก็เช้าแล้วล่ะ” จูนตอบเบาๆ

“ฉันจำได้ว่า...พี่ไม่มีเรียนวันนี้นะคะ” เคยได้ยินพี่จริงบ่นเรื่องตารางเรียนของจูน ว่าแสนจะน่าอิจฉา ที่วันแรกของสัปดาห์ไม่มีเรียน

“อยากไปมหา’ลัย ผิดหรือไง” อีกฝ่ายตอบกลับมา

“แล้วปั่นเลยมาถึงบ้านของฉันเนี่ยนะ” บ้านพี่จูน บ้าน พี่จริง มหา’ลัย แล้วก็บ้านกวาง... บอกมารับเธอเลยดีกว่า...ไม่เห็นต้องอาย...

“ก๋วยจั๊บมันอยากชมวิว”

“ปากแข็งจังเลยพี่น่ะ” ได้ยินเสียงจิ๊ปากเบาๆ แต่กวางก็ไม่รู้สึกขัดเคืองอะไรอีกแล้ว เพราะไอ้อาการหูแดงของอีกฝ่ายน่ะทำให้เธอชอบใจ...

“วันหลังก็พามันมาเดินเล่น ไม่ก็ปั่นจักรยานไกลบ้านบ่อยๆ ก็ได้นะคะ ฉันไม่ว่าหรอก” กวางพูด พร้อมกับโอบสองแขนรอบคอของจูนซบหน้ากับไหล่ของอีกฝ่าย

ไม่ได้กลัวเลยใช่มั้ยว่าอีกฝ่ายจะตื่นเต้น หัวใจเต้นจนแทบจะทำจักรยานล้มน่ะ...

แต่จูนก็พยายามเต็มที่นั่นแหละที่จะไม่ให้อะไรมาเป็นอุปสรรค ไม่อยากให้หลุดออกจากสภาพตอนนี้...

“มาหาบ่อยๆ นะคะ”

“อืม” เสียงตอบรับเบาๆ นั้นลอยไปตามสายลม เหลือไว้ก็เพียงแต่รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าของทั้งสองคน...

หลังฝนตก แม้ยังจะมีเมฆหมอกอยู่...แต่ก็ใช่ว่ามันจะเลวร้ายเสมอไปนี่นะ...







เอี๊ยด!

ล้อทั้งสองจอดสนิท กวางโดดลงจากจักรยาน ยิ้มหวานให้คนตรงหน้า ก่อนจะหันไปยีหัวเจ้าก๋วยจั๊บที่เห่าเรียกร้องความสนใจ แถมด้วยจุ๊บเบาๆ ที่ขนปุกปุยของมันด้วย

“แล้วเจอกันนะ ก๋วยจั๊บ” กวางยืดตัวขึ้น ยิ้มให้จูนอีกครั้ง แต่แขนกลับถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น...

“แล้วพี่ล่ะ” เสียงถามอย่างเอาแต่ใจนั้นทำเอากวางงงงวย แต่ไม่กี่วินาทีก็เข้าใจ ใบหน้าหวานแดงซ่าน...หันซ้ายหันขวา ตอนนี้หน้าตึกคณะมีแต่คนเต็มไปหมด...

“คนเยอะแยะนะพี่... ไม่เอาหรอก” จูนจิ๊ปาก เม้มริมฝีปากอย่างขัดใจ เกิดอาการอิจฉาเจ้าตัวเล็กที่กระดิกหางอย่างผู้มีชัยชนะนั่นขึ้นมาอีกรอบ

“เลิกเรียนกี่โมง”

“บ่ายสามครึ่งค่ะ” กวางตอบ แต่ใบหน้ายังไม่เลิกแดง...เอากับเธอสิน่า

“จะมารับนะ รอด้วย” กวางพยักหน้าช้าๆ

“ไปนะ” จูนพยักหน้าก่อนจะปล่อยมือจากแขนของอีกฝ่าย มองตามแผ่นหลังของกวางที่กำลังเดินขึ้นบันไดตึกคณะ

แต่...

พอเดินไปจนเกือบจะถึงขั้นบนสุด กวางก็หยุด แล้วหันมามองจูน ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองรอบกาย จากนั้นก็วิ่งลงบันไดมาหาร่างสูงที่ยังคงอยู่ที่เดิม

ปลายนิ้วสัมผัสกับริมฝีปากอิ่มสวยของตัวเอง ก่อนจะยื่นมาแตะกับริมฝีปากของจูนอย่างรวดเร็วไม่ถึงเสี้ยวของวินาที

“แค่นี้นะคะ...ไม่เอาแล้ว....เขิน” พูดจบก็หมุนตัววิ่งจู๊ดขึ้นบันไดไปไม่หันกลับมาอีก ทำเอาร่างสูงถึงกับค้างอยู่เกือบสามนาที...กะพริบตาปริบๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝันนั้น

แต่...กระชากไปทั้งหัวใจ

“บ้าจริง... จะน่ารักไปไหนเนี่ย” จูนพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับร้อยยิ้มกว้าง ก่อนจะยีหัวเจ้าก๋วยจั๊บ...

“เย็นนี้แกจงอยู่เฝ้าบ้านก๋วยจั๊บ อย่าได้แจ๋นมาเป็น กขค. อีกเด็ดขาด” เสียงเห่าดังแย้งขึ้นมาทันที แต่จูนไม่สนใจ เธอปั่นจักรยานพุ่งไปข้างหน้าทันที...

มีความสุขโว้ย!




:::: The end ::::




ต้นฉบับจริงๆ ซาแต่งเป็นแนว ยาโอย (ช/ช) อะค่ะ แล้วก็เอามาเปลี่ยนแนว ยูริ (ญ/ญ) มันอาจจะดูป่วง ๆ สักนิด แต่...

จะลง...ฮี่ๆ

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะในเวอร์ชั่นนักเขียนนักอ่านนี้...สบายกันดีใช่ม้า...

คิดถึงกันปะ...คิคิ

แต่อย่าคาดหวังให้มากน้า...ว่าซาจะกลับมาลงนิยาย แล้วแต่อารมณ์...ที่แปรปรวนยิ่งกว่าสภาพอากาศตอนนี้...

ไปละ...


By : ซา'เคียว    Date : 23 May 2011 04:36    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 452157 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ ซา'เคียว ตั้งกระทู้ 157 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ ซา'เคียว ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 467051   ~~~~~~ ฮาโหลววววววววว~~~~~~~
 452157   ~~Night Stand~~ End in part.
 421174   NEW!!!! Up date นิยายเรื่อง The Perfect ของ พี่เอ ApirlHomme แฟนนิยายคลิ๊กด่วน!!!!
 415600   Love in a mist. 2
 415016   ~รักกันไว้เถิด~
 414304   Love in a mist. 1
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ ซา'เคียว เข้าร่วมตอบ ( ทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2554 ]   [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !

ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]


คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]


ผู้สนับสนุน : ร้านดอกไม้ | Directory | หวย สถิติหวย ตรวจหวย | งาน หางาน งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ งานสถานศึกษา
PHA HIV AIDS | Desktop Wallpaper | CheckDomain | รหัสไปรษณีย์ | Barbie | Lady | ทอมดี้
จตุคามรามเทพ | Karaoke Mobile MMS | เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์ทำอาหาร เกมส์แข่งรถ


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha